Gözgü – Hasan Aycın
Söyleşen: Musa İğrek, Hasan Aycın
Yazı Kaynağı: Edebistan.com
Son albümünüze divan edebiyatında önemli bir mazmun olan ‘Gözgü’ ismini vermenizin nedeni nedir!
Başka albümler de olacak inşallah, hepsinin çizgilerini birlikte teslim ettim yayınevine.
Ayna metaforu benim için hep önemli olmuştur. Ayna üstünden anlatmaktan ziyade; anlamaya, kavramaya çalışmayı yeğlerim. Zaman zaman ayna eksenli çizgiler çizdiğim de oluyor. Gözgü’de birkaç tane var mesela. Bu albümün adını koyarken önce bazı isimleri sıralayıp aralarından ‘Ayine’yi seçmiştim, sonra Türkçesini daha bakir bulduğumdan ‘Gözgü’de karar kıldım.
Yunus Emre’nin “Dost sureti gözgüdurur, bakan kendi yüzün görür” sözü ile bunu nasıl anlamak lazım!
Evet, başa aldım o beyti. Hatırımda kaldığına göre devamında da şöyle diyor: “Gelsün ol kendüsüz gelen. Ben râzumı ana direm.” Yani, gelen nefsini, enaniyetini koyup gelsin, sırrımı ancak ona söyleyeceğim.
Bocurgat’ta sarışın gökyüzü, kelebekler, ağaçlar merkezdeyken Gözgü’de bombalar, zincirler, füzeler, tüfekler, az biraz siyasi imgeler mevcut, buna ne diyeceksiniz!
Bocurgat ilk albümümdü ve münderecatı daha çok yirmili yaşlarda çizdiklerimden, yani ilk çizgilerimden oluşmuştu. Gözgü beşinci albümüm. İçindekilerse yaşım elliye erdiğinde çizdiklerimden oluşuyor. Son yıllarda dünyada olup bitenleri de hesaba katmak gerekiyor, özellikle Müslüman coğrafyadakileri. Yine de ağaçlar, kuşlar, gökyüzü.. az sayılmaz.
Gözgü’deki çizgileri neye göre sıraladınız. İlk kare gül uzatan bir ele karşı yumruk, son kare ise uçmaya çalışan kanadı kopuk bir kuş…
Gül canım, cananım, ruhum, inancım.. her şeyim. İlk çizgide, onu sunan ele karşı yumruk olmuş bir el, muannid bir öfke… Karşı sayfada ikinci çizgi: Yine gül sunan el. Yani benim elim. Gül yaralı, kan sızıyor. Yani canım, cananım, ruhum, inancım.. her şeyim… Albümün çizgilerini içimden geldiği gibi sıraladım dersem her halde en doğru cevap olur. Son çizgi dediğiniz gibi uçmaya çalışan kanatsız bir kuş. Yunus Emre’den mülhem hüzünlü bir çizgidir o. Merhum Yunus, “kanatsız kuşlayın kaldım yazıda, kanatlı kuşlara kande ireyin” der. Kendimizi şanlı geçmişimizin artçısı gibi düşündüğümüz olmaz mı hiç! Eskiden, bir kervanın arkada bıraktıklarını tek başına toplamaya çalışan artçılar misali. Gerçekten zordur onların işi. Bütün tehlikelere de açıktırlar. Maazallah kervanın izini kaybederlerse yol bile azabilirler.
Çizginin ötesinde aradığınız nedir!
Çizginin ötesinde aradığım, çizginin yüklendiği manada mündemiçtir. Ona konu olan şeyler ve olaylar, aradığım şeye açılan kapılar mesabesindedir.
Hiç anlaşılmadığınızı düşündüğünüz anlar oldu mu!
Çook. Ama bunu dert etmediğimi belirtmeliyim. Kulakları çınlasın Hüseyin Hatemi Hocanın bir dörtlüğü olmuştu yıllar önce. İşim Çemberlitaş’taydı o zamanlar. Şöyle diyordu: “Aferin çenberlitaşın bînazir nakkaşına. Nakş-ı tersimin gören girmiş olur bir yaşına. Mir Hasen Aycın ki reşkâverdir Mani içün. Tarz-ı ahsen üzre tablolar yapar tek başına.” Yani, ben çizerek kendimi anlamaya, kendimde olanı kavramaya ve tabii bunlardan çıkarak dışımda ne varsa anlamaya, kavramaya çalışıyorum. İnsanlar da onun aracılığıyla kendilerinde olanı anlayabilirler, kavrayabilirler diye düşünüyorum.
Çizgi sizin için bir var oluş, bir dil adeta… Bunu sonlandırmayı, bitirmeyi hiç düşündünüz mü!
Gün gelir bütün var oluşlar son bulur, bütün diller susar. Önemli olan onunla ne yaptığım veya ne yapmaya çalıştığımdır. Bir gün çizemezsem zaten o benim için sonlanmış olacaktır.
Çizginin ve harflerin merkezinde hep nokta var. Ve denilir ki ‘nokta özdür, her şey noktadan doğmuştur’ siz ne düşünüyorsunuz! Malum hem çiziyorsunuz hem yazıyorsunuz.
Kaynağını ve sıhhat derecesini bilmediğim bir hadis-i şerifi hatırladım şimdi: “İlim bir noktadır, cahiller onu çoğalttılar (veya çoğaltırlar).” Buradan kalkarak diyebiliriz ki yapılması gereken, çoklukta tekliği, teklikteki hakikati bulmaktır. Tabii bu hiç de kolay olmayacaktır. Ahirzamandayız üstelik. Zamanın evvelinden başlayan insan soyunun birikimi önümüzde yığılı duruyor ve yolumuz işte bu birikimin içinden geçiyor. Şiblî ilim dilinin ibare, marifet dilininse işaret olduğunu söylemiş. Yani elimizde yazı ve işaret var. Elimizdekini sıkı tutmalıyız. Çünkü, ilim ne kadar önemliyse yazı da o kadar önemlidir, marifet ne kadar önemliyse işaret de o kadar.
Çizmek için belli dönemleriniz, vakitleriniz var mı!
Nispeten kolay çizdiğim ya da tersine zor çizdiğim zamanlarım oluyor elbette, ama kast ettiğiniz manada bir lüksüm yok.
Kalbinizi yakan, göğsünüzü sıkıştıran çizgiler oldu mu!
Oldu. Oldu, evet. Hem de epey.
Son olarak Peygamber Efendimize karşı hakaret etme maksadıyla çizilen karikatürlere ne diyorsunuz!
Bu vesileyle Efendimize salât ve selâm olsun. Hicrette Sevr yolunu tutmuş giderlerken Hazreti Ebubekir kâh öne geçiyor, kâh arkaya kalıyor, kâh sağa-sola koşuyor. Zaten yanlarında başka kimse yok ve yol tehlikelerle dolu. Niçin öyle yaptığını soruyor Hazreti Ebubekir’e. O da “Yâ Resulellah, ne yandan bir saldırıya maruz kalacağınıza ilişkin hisse kapılsam o yana geçiyorum” diye cevap veriyor. Allah bizi onların yolundan ayırmasın. Karikatür olayının üstünden hayli zaman geçti. O meş’um karikatürleri görmedim, görmek de istemedim. İnşallah hiç bir zaman görmem. Zihnimde izleri kalsın istemiyorum. Bugün ve her zaman bize düşen Hazreti Ebubekir örneğinden çıkarak hareket etmektir. O zamanlar bir gazetede konuyla ilgili uzunca bir konuşmam olmuştu. Gözgü’nün 27. Sayfasında yer alan çizgiyi de o günlerde çizmiştim.
(ZAMAN, 14.08.2007)
Benzer Yazılar
- Ahzan – Hasan Aycın
- Kudüs Ey Ey – Hasan Aycin
- Zilal ve Nun – Hasan Aycin
- Sâhipkırân: Nâm-ı Diğer Hamzanâme – Hasan Aycin
- Güneşin Altında: Söyleşiler – Hasan Aycın
Okunma: 70 http://href.tc/8zpbtp Categories: edebistan.com, kitap söyleşi, zaman kitap eki38256
Yazıya Link Vermek İçin Lütfen Kopyalayınız:
